Circe ou o prazer do azul [Circe o el placer del azul]
Page content
«[...] Afanábase en desfacer un dos nós trenzados no tear na última xornada. Tiña présa. O malva que tinxía o ceo anunciaba o albor e o inicio dun novo día de mentiras e fuxidas. Absorta no labor de destrución do creado, paradoxalmente –pensou- no labor de creación da súa liberdade, advertiu apenas as voces que chegaban desde a praia e que tiñan unha intensidade desacostumbrada. Serán os primeiros barcos de pescadores que regresan á terra, dixo para si, o mar debeulles ser propicio nesta madrugada e as súas familias recíbenos con alegría. O algareo foi medrando e achegándose até os muros da casa.
Por moi boa que fose a pesca, o balbordo era excesivo. Tan excesivo como incomprensíbel era tamén esa proximidade á morada rexia. Só un suceso excepcional podía xustificar aquel extraño comportamento. Ulises! –pensou de socato a raíña- e o pensamento aferroulle o corazón. Deixou o traballo e aproximouse á xanela da estancia que miraba cara ao mar. Eran, si, os pescadores, os que avanzaban na cabeza do que semellara converterse xa nunha marcha procesional. Mais canda eles marchaban tamén os labregos e os pastores que se foran sumando á espontánea manifestación, arrastrados, sen dúbida, pola alegría contagiosa de quen se sentía portador das boas novas tan longamente agardadas na illa.
Ulises, o nome volveu bater con forza na súa cabeza mentres escudriñaba as azuis augas do Xónico na procura dalgún indicio que puidese corroborar o retorno do señor de Itáca.
— Señora- a voz emocionada de Euriclea fíxoa volverse. A fiel escrava de Laertes, a neneira de Ulises e agora tamén do seu fillo Telémaco, entrara no cuarto acorada pola emoción-. Señora –repetiu-, os pescadores afirman seren portadores de estrañas novas que tan só a vós competen e que tan só a vós transmitirán. A miña señora Anticlea prégavos que baixedes axiña para os recibirdes e para podermos por fin saber se o que teñen que vos decir é aquilo que cobizamos ouvrir.
Penélope fixo un leve asentimento á serva. Os seus ollos percorreron devagariño a estancia en que tantas horas pasara voluntariamente recluída desde a partida do amo das
terras. O ollar detívose soidoso no tear ao que con tanta forza se aferrara nestes anos. Cubriu a seu ombreiro esquerdo co himatión verde e saíu da cámara seguida pola serva […]».
«[...] Se afanaba en deshacer uno de los nudos trenzados en el telar durante la última jornada. Tenía prisa. El malva que teñía el cielo anunciaba el albor y el inicio de un nuevo día de mentiras y de huidas. Absorta en la labor de destrucción de lo creado, paradójicamente –pensó– en la labor de creación de su libertad, apenas advirtió las voces que llegaban desde la playa y que tenían una intensidad desacostumbrada. Serán los primeros barcos de pescadores que regresan a tierra, dijo para sí, el mar ha debido serles propicio esta madrugada y sus familias los reciben con alegría. El bullicio fue creciendo y acercándose hasta los muros de la casa.
Por muy buena que fuese la pesca, el alboroto era excesivo. Tan excesivo como incomprensible era también su proximidad a la morada regia. Sólo un suceso excepcional podía justificar aquel extraño comportamiento. ¡Ulises! – pensó de repente la reina – y el pensamiento se le aferró al corazón. Dejó el trabajo y se aproximó a la ventana de la estancia que miraba al mar. Eran, sí, los pescadores, los que avanzaban a la cabeza de lo que ya parecía haberse convertido en una marcha procesional. Pero con ellos marchaban también los campesinos y los pastores que se habían ido sumando a la espontánea manifestación, arrastrados, sin duda, por la alegría contagiosa de quien se sentía portador de las buenas noticias tan largamente aguardadas en la isla.
Ulises, el nombre volvió a golpear con fuerza en su cabeza mientras escudriñaba las azules aguas del Jónico en busca de algún indicio que pudiese corroborar el retorno del señor de Ítaca.
—Señora – la voz emocionada de Euriclea la hizo volverse. La fiel esclava de Laertes, la nodriza de Ulises y ahora también de su hijo Telémaco, había entrado en el cuarto sofocada por la emoción– , Señora –repitió– , los pescadores afirman ser portadores de extrañas noticias que
tan solo os competen a vos y que tan solo a vos transmitirán. Mi señora Anticlea os ruega que bajéis a recibirlos y poder saber nosotras al fin si lo que tiene que deciros es aquello que ansiamos oír.
Penélope hizo un leve asentimiento a la sierva. Sus ojos recorrieron tranquilamente la estancia en que tantas horas había pasado voluntariamente recluida desde la partida del amo de las tierras. Su mirada se detuvo nostálgica en el telar al que con tanta fuerza se había aferrado en estos años. Cubrió su hombro izquierdo con el himation verde y salió de la cámara seguida por la sierva […]».
Traducción Xosé Antonio López Silva (2013)
Multimedia